عالی بودن همیشگی خدا

می دونی چرا روزمرگی وجود دارد؟ (برعکس این روزمرگی، پویایی و حی بودن می باشد.)

خدا انقدر متنوع و پویا و حیّ است، که در آن دنیا می خواهد قدر این حی بودنش را بدانیم. و به همین خاطر، کسانی که در این دنیا نقوش متعارض با حی بودن خدا را می بینند، و خود را محصور در ایرادی مثل روزمرگی کرده اند، برای این بوده که نسبت به صفات او و حی بودنش ناشکر بوده اند و لازم بوده بلایی و امتحانی برایشان بیاید تا شکرگزاری آن صفت را انجام دهند. و مثل حوّا، سیب ناقدردانی از حی بودن خدا را از درخت بهشتی کنده اند، که رانده شده اند از بهشتی که قدرشناسی های حی بودن را دارد، و مستوجب روزمرگی شده اند و مکمل زندگیهایی شده اند، که انقدر تصویر زندگی آلوده به روزمرگیها را برای آخرت خود بفرستند، که دیگه از این غلطهای ناقدرشناسانه نسبت به صفت حی بودن خدا و پویا شدن بهشت انجام ندهند و دیگر همواره صفت حی بودن خدا را عمیقا پرستش کنند...

و نگویند مثلا، استغفرالله، خدا نمی توانست روزمرگی بیافریند، و مقهور ناکامی نمایند خودشان را در بهشت! ناکامی بهشتی!

می دونی برا چی من دچار ناکامی ها و ضعف ها هستم؟ چون انقدر در آن دنیا موفقیت هست که این دنیای موقتی، نمادی از قدرت خداست که بین آن همه عالی شدن آن دنیا، قدرت این را هم داشته که برعکس عالی بودن، یعنی ناقص یا حقیر یا ... بیافریند. و با حضور در آن دنیا، شک برمان ندارد که خدا نمی تونسته کم و حقیر و باطل و ... را خلق نماید! آن دنیا وجود کمالات بینهایت، و این دنیا ی عادی، حاکی از قدرت خدا بر آفرینش هر چیز است...

وگرنه همین ی که الآن هستیم را که می بینیم از صفر آفریده، بیشترش را قادر نبود بیافریند؟! : که اینچنینی که حالا هستیم، انقدر هم عالی است، یعنی بیشترش را هم می توانست بیافریند...

اصلا چون همیشه هستیم، لازم بوده به دنیایی آورده شویم که با تدابیری از سوی الله، این همیشه بودنمان، با قدرت خداوند متعال، دیده شود.

ما از بینهایت آمده ایم و به بینهایت هم می رویم. مبادا نقص و روزمرگی و ناتوانی و خطا و... همین طور، هر صفت دیگری را اشتباها با حقیقت نبینیم...

نتیجه: ضعف های آدم ناشی از قدرناشناسی صفات خدا بوده است... چه، صفت حی بودنش، چه صفت قادر بودنش، چه ...، و مؤکول به آن دنیا و بهشت و ابدیت می شویم... قربان خدا شویم...

خلف وعده انجام ندادن...