خلقت نفس بد آدم...

من بدم! ولی خداوند ظلم نمی کند و به همین می شود دلخوش بود. من بدم به طرزی که حتی می بینم این بد بودنهایم که از نفسم می باشند دست خودم نیست، پس، به دست خدا بود بدیهایم. ولی من هم درست نیست ظلم نمایم. همین دست ظلم نکننده خدا، با وجود بدیهای نفسم هست... در نفس بدم، همان دست کفر پیشه خلقتم، که خدا گفت انسان را کفر پیشه خلق نمود، در تنهایی که عزت نفسی از حضور کس دیگر ندارم به سراغم رفته... خداست که همه چیزها است، پس چرا وقتی فکر می کنم به خودمم، در این تنهایی، از خدا دورم؟؟!؟

اگر من بدم، و آنچه من بدم خواست خداست ولی حتما حکمت شایسته ای بعد از آن هست که خداگونه است... برای همین هم هیچ چیزی، حتی از من که بدم، بیرون آمد بد نمی باشد و در اصلش خوبی می باشد، به خصوص اگر صبر و گذشت کنیم. این بدی، خوبه. نه اینکه من، خوب باشم ها! طبق قرآن هر آنچه نیکی می رسد از خداست، و هر آنچه بدی می رسد از نفس خودمان می باشد. این بدی نفسم هم خوبه.

با بدیهام خودم را خط می زنم، تا فقط خدا را ببینم.

با این بدی نفسم که می گویم بگذاریم خدا با بدی خواستن برای ما، خودش را خالی کند. جالبه که بعدش، من که بدم هم خالی می شوم!

این، مکر نفس بد من است که: این بدی را که نفسم بد است را، گفتم خدا برای ما بدی بخواهد که خدا خالی شود و به تبعش من هم خالی شوم، و تقصیرات را گردن نفس خودم بیندازم، نه گردن حق، تا خدا هم خالی شود... !

که ببینیم بدی خدا زیاد نیست و خدا خوب است و راحت، خدا را بشناسیم..... که بشناسیم آن بدیهای موردی هم ناشی از خوب بودن خدا بوده است و از این نمونه...

تا من باشم دیگر خدا را با برچسب و پوستر و سطحی نشناسم و فقط وقتی دنباله خوبی خدا را در نفسم دیدم شکر و طاعت بجا بیاورم...

تا با بدی که شناخت برای نفسم حائز شد، با این نفس، بشود شناخت، خدا را...

خلف وعده انجام ندادن...