چون خدا نهایت خوبی است

می دانیم چقدر او خوب است و مرادِ پرداختن ما به او است، به خاطر این همه خوبی اش؟... به نحوی که چقدر کار باید از پرداختن به او بانجام رسانیم... ؟!

بلکه بایستی آنگونه که ما را حتی عمیق آفرید، عمیق و در شأن، به او بپردازیم، نه با یک ذکر سطحی فقط، بلکه برای نمونه، به فهم آفریده هایش در حین قدردانی از او پرداخته، قدر شناسی کنیم. اگرچه ذکر سطحی هم مقدمه کامل، جهت راه خدا است.

وگرنه تخریب می کند تا کار برای خوبی هایش، با ما بسازد!

.

.

.

جهان را سراسر خوبی کنیم...

خلف وعده انجام ندادن...