خداشناسی در کارها، واقعیت هستند، نه اخبار روزانه!

وقایع را اینطور که همه می گویند نبینیم. وقایع، چهره بسیار سالمتر و خدا محورانه تری دارند که آن را پیدا کنیم... آن، واقعیت است، نه آنچه که مثلا در اخبار روزمره می گویند و تسلط را از ما دورتر می کند! ...

واقعیت ها را ببینیم و بدانیم، نه هر آنچه که به صورت خبری سطحی، روی داد:

این یک واقعیت است که هیچ کس با اخبار سطحی، واقعا هیچ جای زندگی اش را تسلط ندارد: آنچه که در پیرامون خود می بینیم مثلا برق کشی منزل، ساده شده هایی هستند که در حدود دانش ما قرار می گیرند. ولی آیا بفرض من می دانم که برای یک کار برقی، پریز آن اتاق و جای پریز، "همیشه" جوابگوی نیازهای من به پریز برق می باشند؟ این یک نمونه از تعداد بسیار زیاد مواردی است که نمی شود دائمی در آسایش زیست و همواره فاکتورهایی ناشناخته که نمی توان تسلط به زندگی را صد در صد دانست وجود دارند. و اخبار ما هم، این واقعیت را ترویج می دهند و واقعیت را آن اخبار سطحی ای که روی داد می دانند (مثل خبر کشتن عده ای، خبر تصادفات جاده ای، و ...).

درحالیکه نمی توان یک آدم را عامل انجام اعمالش دانست و تقصیرهای بی دانشی را گردن او انداخت، چرا که عوامل بسیار زیادند، و ما هنوز نه عامل درست را پیدا نموده ایم، نه آدم را در راه درست قرار داده ایم که تقصیر اصلی دانسته شود!... ولی به یک طریق، می شود تسلط یافت و آن تمسک به خدا است، که در این خیل عظیم نادانسته ها، "هوشیاری تسلط" با کنترلش بر من کوچک، به سمت عمل نمودن من در اثنای زندگی، ایجاد میکند... پس چقدر دست خدا بوده است که اعمال، درست انجام می شده اند و چقدر یافتن این دست در زندگی، سرلوحه خبرها بایستی شود. نه خبر برق گرفتگی یک آدم، که خود و دست خدا را گم کرده بوده در زندگی، و دیگران را هم گمراه می کنند با ارائه اینچنین اخبار! اخبار ما صحیح نیستند و راه تمسک به خدا را که اعمال را بجا آوریم نشو و نما نمی دهند. به جای اینکه در جریان برق گرفتگی بگویند: بایستی در شور و شوقی که به دیدار حق داشتند زود، کار را سرهم بندی نمی نمودند و با ذکر خدا هوشیار می شدند و حفیظ بودن خدا کمکشان می کرد... حالا بیایند حفیظ بودن خدا در کارها را اخبار دهند، نه مثلا اخبار منفی را رشد دادن!

و طاعت کردن ...

بعد از این مطلب، همچنین بهتر است بدانیم که انقدر تعداد مواردی که یک فرد در رفتارهایش دارد زیاد هستند، که برای اینکه این همه سلسله رفتار پشت سر هم زنجیروار درست باشند و کسی را آزار ندهیم، بایستی حتی یک عدد خطا و گناه هم انجام ندهیم. وگرنه عذاب وجدان ناشی از آن، طی دنباله اعمال سلسله وار را از بین می برد: اینچنین است که اعمال هرکس مستقیم مربوط به خداست و این طریق را، مثل طریق زیاد بودن داده ها در مقابل ناشناخته ها، واقعی بدانیم و واقعیت را بدانیم، و تسبیح خدا را انجام دهیم تا رفتارمان در برابر این خیل عظیم ناشناخته ها، پاک و مبرا از عیب شوند... و حسب این واقعیت تزلزل ما در برابر هر چیز و هر کس، بلکه این ناشناخته ها را با ذکر، تسلط یابیم و واقعیت و اخبار آدمیت بدانیم، و دیگر چیزها و افراد را، با اینچنین راهی، واقعیت ببینیم...

اینکه می شتابیم به سوی پروردگار، اینچنین هدفی را دنبال برای واقعیت کنیم...

خلف وعده انجام ندادن...